Nieuws  Blog 4 Barbara van Bergen: De laatste dagen Rio vliegen voorbij!

Blog 4 Barbara van Bergen: De laatste dagen Rio vliegen voorbij!

Helaas is het alweer tijd voor Barbara's laatste blog. Hierin vertelt ze over de laatste dagen en Rio, het winnen van Paralympisch brons, de terugreis en nog veel meer.

Halve finale
Ja daar stonden we dan. Klaar om de halve finale te spelen tegen onze aartsrivaal Duitsland. Toch wel spannend, want zullen we laten zien wat we kunnen. Tuurlijk! De realiteit verliep helaas anders. Verdedigend stonden we sterk en hielden we de Duitsers op een lage score. Aanvallend viel er echt werkelijk geen een bal en zag je het team op het veld naar andere opties gaan zoeken. Met de rust stonden we op een behoorlijke achterstand, maar een wedstrijd duurt 40 minuten dus we hadden er nog 20 om terug te komen. Let's go! We hebben gevochten als leeuwinnen, kwamen zelfs nog terug tot 4 punten, maar helaas mocht het niet baten....getver ik haat verliezen en helemaal zo....

Droom in duigen
Als je een fantastische wedstrijd speelt en je verliest dan baal je ook, maar kun je niets anders dan er vrede mee hebben. Maar om op zo'n manier te verliezen, tegen een tegenstander die echt niet goed speelde, is zo zuur. Uiteindelijk gaat het erom wie de meeste ballen door het netje gooit. Wel of niet mooi gespeeld, maakt dan niet uit. De finale gaat aan onze neus voorbij en onze gouden droom spatte uiteen. Het is nog nooit zo stil geweest in de kleedkamer. Ongeloof, boosheid en verdriet passeerde de revue. Maar 1 ding stond vast, we gaan hier niet met lege handen naar huis. No way!

Brons
De volgende morgen stond iedereen met een behoorlijke kater op (nee helaas dit was er eentje van een slechte nachtmerrie). Veel tijd om alles te verwerken was er niet. Om 9u ontbijt en om 10u in de bus om de wedstrijd om het brons uit te vechten met de Britse dames. De teleurstelling was nog steeds aanwezig, maar ondertussen wel omgezet in boosheid en gedrevenheid om deze wedstrijd goed af te sluiten. 11.45 the moment of truth!
Meteen vanaf het begin was duidelijk dat we een maatje te groot zijn voor de Britten. Wat kan basketbal toch lekker zijn als het goed loopt. De aanvallen werkten, de verdediging stond als een huis en niet onbelangrijk de ballen vielen! Uiteindelijk heeft iedereen gespeeld in deze wedstrijd en wonnen we met overmacht.

Blijdschap vs teleurstelling
Natuurlijk waren we blij dat we deze wedstrijd hadden gewonnen. Maar dat kon voor ons gevoel ook niet anders en toch was ik niet echt blij met brons. Begrijpelijk, want we kwamen hier voor iets anders. Wisten dat we beter waren dan dit, maar hebben het niet laten zien. Op dat moment was het misschien wel meer een gevoel van tevredenheid dat we niet met lege handen naar huis gingen en de wereld hebben laten zien dat we echt wel kunnen ballen.

Toerist
De volgende dag met een paar teamgenootjes de toerist uitgehangen. Het Christus beeld moest natuurlijk bezocht worden en de zee bewonderd. Lekker om even uit de wonderen wereld van het paralympisch dorp te zijn en nog iets van de stad te zien. 's Avonds met z'n allen naar de huldiging van teamNL in een beachclub. Te gek om alle spanningen los te laten, te genieten van de afgelopen weken en een feestje te vieren met alle trouwe fans, familie en vrienden.

Tivoli
Met het speciale oranje KLM toestel vlogen we terug naar Nederland waar we onder begeleiding van 2 F16's landden op Schiphol en door een erehaag van de brandweer welkom werden geheten. Vervolgens iedereen in de bus en door naar Utrecht waar de volgende huldiging zou plaatsvinden. Zo gaar als een klontje kwamen we aan in Tivoli, waar het publiek in de uitverkochte zaal ons met oorverdovend applaus binnen haalden. Leuk!

Bitterballen bij de Koning
De volgende dag stonden alle medaille winnaars en hun coaches weer fris en fruitig (haha net echt) in hun nette pak bij de grote kerk in Den Haag. Na alle fotomomentjes, huldigingen, bedankwoorden en lintjes gingen we richting Paleis Noordeinde waar we door de Koning verwacht werden. Super tof om even een praatje te maken met Koning Willem en Prinses Margriet, niet alleen over Rio maar ook over mijn volgende doel, Pyeongchang. Wie kan er nou zeggen dat hij bitterballen op het paleis heeft gegeten 😂!

Rio, je was fantastisch
Wie van tevoren zei dat de spelen niet leefden in Rio heeft het helemaal mis. Wat waren de Brazilianen een fantastisch publiek! Volle stadions en zelfs meer bezoekers tijdens de Paralympische dan tijdens de Olympische Spelen. Wow! Iedereen wilde met ons op de foto, of je had verloren of gewonnen, ze waren wild enthousiast. Obrigada!
Ok het resultaat is misschien niet wat ik had verwacht en het duurt echt nog wel even voordat ik super blij zal zijn met mijn bronzen medaille. Maar ik ben me er wel van bewust dat het een hele bijzondere is. We hebben hier jaren met het team alles voor opzij gezet, hadden onze ups en downs, maar kwamen er altijd sterker uit. Als topsporter krijg je geen garanties, maar uiteindelijk hebben we wel het leukste werk ter wereld en dat maakt dat ik zeker niet stop!

Zwarte gat...nee hoor!
Gek om nu weer 'alleen' thuis te zijn. De afgelopen weken hebben we niet alleen als basketbalteam, maar als teamNL zoveel samen mee gemaakt in onze eigen cocon, dat het wel even afkicken is. Back to real life en weer een individu zijn. Gelukkig heb ik niet veel tijd om in een zwart gat terecht te komen. Met alle huldigingen en speciale momenten die gepland zijn, zit de week aardig vol en mag ik volgende week mijn tas alweer pakken om de sneeuw in te gaan. Op naar Pyeongchang!

Barbara

Deze website maakt gebruik van cookies

Wij zijn wettelijk verplicht toestemming te vragen voor het gebruik van cookies. De website maakt gebruik van cookies om de website te analyseren en te optimaliseren. De cookies bewaren geen persoonsgegevens en zijn dus niet aan een individu te koppelen.

Nee, ik geef geen toestemming